fbpx
Voordelen verse babyhapjes

Voordelen verse babyhapjes

Smaakverschil

Ik hou enorm van koken, zo heb ik ook alle babyhapjes voor mijn baby’s zelf met veel plezier gemaakt. Het geeft me een goed gevoel het vers voor ze te maken. Ik vind het verschil in smaak tussen kant en klaar en vers ook heel groot. Het is in mijn ogen vaak moeilijk te herkennen welke groenten er gebruikt zijn in kant en klare voeding, terwijl dit bij verse babyhapjes goed te herkennen is.

Smaken leren kennen

Wat ik ook in mijn e-book benadruk, is dat baby’s niet alle smaken van nature lekker vinden. Zoet en zout hebben een aangeboren voorkeur. Bitter en zuur moeten baby’s leren eten. Dat proces van leren begint al in de baarmoeder, waar het vruchtwater gaat smaken naar wat de moeder gegeten heeft. Zoete moedermelk neemt ook de smaak aan van wat de moeder heeft gegeten.
Als je je beseft dat je iets lekkerder gaat vinden als je het vaker hebt gegeten, dan snap je dat deze fases al heel belangrijk zijn wanneer een baby leert eten.

Kant en klaar

Kant en klare babyvoeding kan soms handig zijn, bijvoorbeeld op vakantie. Wat veel merken echter doen als ze babyvoeding ontwikkelen is een product maken wat baby’s in eerste instantie meteen lekker vinden. Op zich heel logisch, dit is een belangrijk punt waar ouders een herhaalaankoop op baseren. Maar wat een nadeel hiervan is, is dat ze gebruik maken van zoete groente-  en fruitsoorten om de kant en klare producten een zoete toon te geven. Hierdoor vinden baby’s het product misschien wel heel lekker, maar de vraag is of ze wel bitter en zuur leren waarderen. Bitter en zuur zijn wel hele belangrijke smaken om lekker te vinden wil je gezond leren eten. Veel groenten en veel fruitsoorten hebben namelijk ook deze smaken in zich.

Even wennen

Schrik dus niet als je baby de eerste keer niet blij wordt als jij met broccoli of bloemkool aankomt, hoe vaker hij het proeft hoe lekkerder hij het zal gaan vinden. Maar als je alles zoet maakt door bijvoorbeeld vaak wortel te gebruiken (een hoofdingrediënt bij kant en klare babyvoeding), dan leert je baby niet wennen aan smaken die ook bij groenten en fruit horen, namelijk bitter en zuur.

Als je baby nu zuur en bitter leert eten is dat een mooie basis voor een gezond eetpatroon

 

In de cursus Lekker Leren Eten gaat er veel aandacht uit naar het leren kennen van smaken, ook van de in eerste instantie minder populaire smaken.
Klik hier voor meer informatie.

Ga je voor korte-termijn of voor lange-termijn-geluk?

Ga je voor korte-termijn of voor lange-termijn-geluk?

Ik wil graag mijn kinderen gelukkig maken, ik wil ze leren te genieten van het leven, (al zijn ze daar al heel goed in en zijn ze soms eerder een leermeester voor mij) en ik wil dat ze plezier hebben. Nu komt mijn struggle, want snoep en ander ‘lekkers’ maakt kinderen vaak blij en laat ze genieten. Maar ik vraag me wel altijd af, is dat echt genieten of is het kortetermijn-geluk dat langetermijn-geluk in de weg staat? Op de foto bij dit blog zie je een foto van Veere en haar nichtje Floor, paaseieren zoekend met Pasen. De feestdagen zijn in onze cultuur ook volop geassocieerd met snoep en lekkers. Met pasen eten we chocolade eitjes, met kerst kerstkransjes en met sinterklaas pepernoten, marsepein en chocolade-sinterklaasjes. Gister zat ik met vriendinnen bij een café, we bestelden lekkere koffies, voor Veere een kinderkoffie oftewel een cappuccino zonder koffie (opgeklopte melk dus). Bij het café waren ze zo gastvrij om een heel bordje met koekjes daarbij te brengen. Dat vind ik oprecht heel lief, maar tegelijkertijd ook heel vervelend. Als onze kinderen die koekjes zien gaan ze er natuurlijk om zeuren, nu vind ik een koekje echt niet zo’n probleem, maar meer dan één vind ik echt onnodig. Daar zit je dan met een bordje vol goedbedoelde koekjes en 3 kleine kindjes die heel goed hun best doen om die koekjes te veroveren. Opa’s en oma’s zijn er heel goed in, je kind op en top verwennen. ‘laat ze toch even lekker genieten, wat maakt één snoepje nou uit?’ Daar zit natuurlijk een kern van waarheid is, één snoepje, koekje of taartje maakt je echt niet ineens ongezond. Het is een eetpatroon, alles wat je over langere periode eet, wat invloed heeft op onze gezondheid. Daarom zijn gewoontes en dan voornamelijk  eetgewoontes ook zo belangrijk.

Wat is nou eigenlijk echt verwennen?

Is het inderdaad het snoepje of koekje waar je kindje 2 minuten van geniet wat hem geluk geeft? Of ervaart je kind geluk doordat het gezond is en een goed eetpatroon heeft en snoep niet associeert met verwennen? Maar daarentegen aandacht, gezond eten of samen iets leuks doen associeert met verwennen? Ik merk dat ik dit een lastig onderwerp vind. Ik vind snoepjes gewoon niet nodig. Zelf eten Rolf en ik ze nooit, wij vinden er niet veel aan en dus hebben we ze ook niet in huis. Dit geldt ook voor koekjes (en ik zal eerlijk zijn, chips is bij mij de valkuil, daar kan ik wel enorm van genieten en blijf ik helaas dooreten als ik eenmaal ben begonnen, hebben we dus wel in huis). Dat Veere een keer een snoepje krijgt bij opa en oma vind ik echt niet zo erg, sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat verbieden alleen maar averechts werkt en het dus veel aantrekkelijker maakt. Maar één snoepje, koekje of toetje vind ik dus niet erg, waarom moet het soms zo veel zijn? Ook op andere plekken merk ik dat ik dit een moeilijk thema vind. Waarom vind ik dit lastig en ga ik dan niet het gesprek aan? Het lastige voor mij is dat ik het gevoel heb dat het eigenlijk geen snoep is wat ze geven, maar liefde onder het mom van snoep. Dat wil ik natuurlijk absoluut niet afremmen.

Een lolly vatte ze op als speelgoed

In februari waren we met z’n viertjes op Gran Canaria, wat een prachtig eiland! Veere was net 2 geworden en tot dit moment hadden we haar nog uit de buurt van regulier snoep weten te houden. In Spanje kreeg Veere veel aandacht en wilde ze haar de hele tijd verwennen. Heel leuk om te zien, want wat gaan ze leuk om met kinderen daar! Alleen werden wij niet zo blij van al het snoep dat ze toegestopt kreeg, vaak zonder het eerst aan ons te vragen. Waar we erg om moesten lachen, was dat Veere toen nog niet wist dat wat ze toegestopt kreeg, snoep was. Toen ze een lolly kreeg zei ik ‘gracias’. Vervolgens dacht Veere dat de lolly gracias heette en ze vatte tegelijkertijd de lolly op als speelgoed in plaats van als iets wat ze in haar mond kon stoppen. De hele vakantie vroeg ze of ze met de gracias mocht spelen 😀

Een hele snoepzak tijdens een wandeling

Met de familie van Rolf waren we op familieweekend. Er waren bijna 20 kinderen mee en voor de kinderen was er van alles georganiseerd, heel leuk! Van balonnenclowns tot een bonte avond. Echter was er ook behoorlijk wat snoep aanwezig. Bij een boswandeling kregen de kinderen niet één snoepje, maar een heel snoepzakje mee, zo ook Veere van 2,5 jaar. Nadat Veere er van mij één snoepje uit mocht pakken heb ik het later snel in de prullenbak gegooid. Een beetje rot voel ik me daar wel bij, maar ik vind het gewoon zonde om haar buik hiermee vol te stoppen terwijl één snoepje ook al heel bijzonder voor haar is. Een bijzondere situatie hadden we aan het einde van het weekend, er waren een aantal dozen snoep over. Eentje ervan werd door een tante in mijn handen geduwd: ‘’neem maar lekker mee voor thuis, jullie hebben jonge kinderen’, dit hoefde ik niet dus ik sloeg het af. Zo ook de moeder van drie kinderen waar ik naast stond. Mooi was dat er ook appels over waren, die moeder van drie en ik zagen dit tegelijkertijd en werden helemaal enthousiast, onze tassen werden gevuld met appels, niet met snoep. We moesten wel lachen, is dit echt iets van onze generatie?

En nu?

Maar goed, waar ik dus mee zit, welke associatie geven we onze kinderen mee rondom snoep en wat doet dit voor gezond eten? Als er elke keer dat er iets gevierd wordt of als ze verwend worden snoep aan te pas komt, welk gevoel krijgen ze daar dan bij? En vooral, welk gevoel krijgen ze dan bij gezond eten? Mijn ervaring is dat er genoeg gezonds is waar je kinderen echt heel blij mee maakt, denk bijvoorbeeld aan framboosjes, kersen, plakjes komkommer, cherry tomaten en reepjes paprika. Waarom kunnen we dit niet linken aan verwennen? En als we zien wat snoep in je lichaam doet, je wordt er heus niet meteen ongezond van, maar het heeft wel invloed op je suikergehalte, insulineniveau en daarmee op je stemming. Daarnaast blijkt ook de suiker veel invloed heeft op onze darmflora, ons microbioom, en dit microbioom heeft weer invloed op je hersenen, op hoe je je voelt dus. De darmen worden door de wetenschap steeds vaker als tweede brein gezien en er wordt nu zelf gedacht dat depressie in je darmen kan ontstaat. Dan wordt het ineens heel duidelijk dat wat we eten heel veel invloed heeft op onze darmen en uiteindelijk dus ook op ons geluk en ons functioneren. Een inspirerend boek wat ik hierover las is : De mooie voedselmachine van Giulia Enders. Als we ons kindje iets lekkers geven denken we hier natuurlijk niet over na, maar hebben we eigenlijk wel zin in kinderen die een suikerpiek hebben of kinderen die sneller boos zijn door de bacteriën in hun darmflora? Het blijft voor mij een struggle van genieten, verbieden en/of verwennen, maar wij snoep en koek thuis in ieder geval niet, buitenshuis prima, maar met mate. Veere is nu ruim 2,5, ik ben benieuwd hoe ik er over een paar jaar over denk, want volgens mij wordt de druk van buiten en de verleiding alleen maar groter als ze ouder worden.

Problemen met borstvoeding

Problemen met borstvoeding

Toen ik beviel van Sterre maakte ik me helemaal geen zorgen over borstvoeding, ik had namelijk veel ervaring opgedaan bij Veere en dat ging, op wat kleine ongemakken na, altijd heel makkelijk.

Thuis bevallen op de bank

Ik beviel van Sterre zonder dat er kraamhulp bij was, dat is ook een apart verhaal. Het ging zo snel! Ik was de hele tijd aan het wachten tot de weeën regelmatig kwamen en 1 minuut aan zouden houden. Volgens aanwijzingen van de verloskundige zou dit een uur moeten duren en dan mocht ik bellen. Toen ik eindelijk weeën van 1 minuut had riep ik na een kwartier tegen Rolf dat hij echt niet meer mocht wachten met bellen. Het was midden in de nacht maar ineens voelde ik dat er nu actie genomen moeten worden. De verloskundige kwam ‘meteen’ (20 minuten duren op zo’n moment echt een eeuwigheid), en intussen was ik mijn persweeën aan het wegpuffen. Toen ze er was bevestigde ze meteen dat ik volledige ontsluiting had en dat we niet meer naar het ziekenhuis konden. Een kwartier later lag Sterre in mijn armen, thuis op onze eigen bank.
Heel bijzonder om dit mee te maken, maar door alle haast en snelheid was er dus geen kraamhulp. Ik had Sterre dus op mijn borst en er was niemand die zei of en hoe ik moest voeden. Ik legde Sterre dus zelf maar aan, na alle ervaring met Veere, en dit ging meteen super soepel. Ze dronk meteen goed.

Kloven en spruw

Maar daarna bleek het toch allemaal minder makkelijk dan ik in eerste instantie dacht. Sterre kreeg enorme luieruitslag de eerste week van haar leven, heel zielig. De huisarts zei al dat ze daardoor verhoogde kans had op spruw, en ja hoor, dit kreeg ze ook. Ik weet niet of het daarmee te maken had, maar vervolgens kreeg ik tepelkloven die de eerste maanden aanhielden. Elke keer dat ik ging voeden was erg pijnlijk, gelukkig zakte de pijn wel na een minuutje.
Sterre kreeg duidelijk wel genoeg voeding binnen, want ze werd die eerste weken een klein mollig meisje en nam enorm toe in gewicht. Daar hoefde ik me dus gelukkig geen zorgen over te maken. Maar soms kon ik wel door de grond zakken van de pijn. Nu, maanden later, kan ik me die pijn niet meer voorstellen, nu is het gewoon weer genieten.

Auw, borstontsteking!

Na een maand of 6 ging ik afbouwen met borstvoeding, een voeding overdag wilde ik eraf. Na 6 maanden had ik niet meer verwacht dat het kon, maar toch hield ik aan dit afbouwen een flinke borstontsteking over, wat kan dat pijn doen! Eén nacht lang was ik helemaal van de kaart, koorts, ijlen en zweten in bed. De volgende ochtend voelde ik me wel een stuk beter maar ik baalde omdat ik ervan uitging aan de antibiotica te moeten. Het was weekend en ik besloot het nog even aan te kijken, al vond een vriendin van mij die arts is dat niet zo verstandig, ik probeerde het toch.
De koorts kwam niet meer terug, maar de pijn bleef. De volgende ochtend belde ik de huisartsenpost, na mijn verhaal uitgelegd te hebben gaf de arts aan dat zolang ik geen koorts had ik het aan mocht kijken. Blij dat ik was! Ik postte een bericht op instagram met de vraag om tips. De tips stroomden binnen (dankjewel!). Zo heb ik de hele dag met warmtekompressen en een elektrische tandenborstel op mijn borst doorgebracht 🙂

Behandelen met ultrasound

Gelukkig kwam de koorts nog steeds niet terug, maar de ontsteking werd door al mijn thuishulp-middelen helaas nog niet beter.  Toen kreeg ik via instagram de tip voor het behandelen van een borstontsteking met ultrasound. Wat een fantastische manier! Ik kon meteen terecht en na 2 behandelingen was het helemaal over. Ik was zo blij dat dit bestond. Ik kan het iedereen aanraden, zo fijn om geen antibiotica te hoeven slikken! Tegelijkertijd vind ik het bizar dat zo’n behandelmethode, ontwikkeld door het maxima medisch centrum in Eindhoven, weinig bekendheid heeft. Veel huisartsen schrijven toch gewoon antibiotica voor en zijn niet bekend met deze pijnvrije methode.

Na deze ontsteking gelukkig alleen maar weer genoten van het voeden, ook het afbouwen naar alleen avond en ochtend ging gelukkig zonder problemen.

‘De Nieuwe Lekkerbek’ – 1 jaar later

‘De Nieuwe Lekkerbek’ – 1 jaar later

Precies een jaar geleden was de eerste uitzending van ‘De Nieuwe Lekkerbek’. Ik was al de hele dag zenuwachtig voor het uitgezonden zou worden, maar zelf kon ik het niet zien. Ik was op het moment van de uitzending op vakantie in Engeland, ik moest het dus doen met de berichten van vrienden en familie om te weten hoe de uitzending was. Heel spannend en een rare manier van kijken. Mijn schoonzusje nam met haar telefoon filmpjes op van de televisie, zodat ik het toch kon zien. Op het moment van de uitzending bleven de berichten maar binnenstromen. Van alle kanten kreeg ik felicitaties, aanmoediging en lieve berichtjes. Ook van mensen die ik al heel lang niet had gesproken of van onbekenden, heel bijzonder om mee te maken. Wat een bijzondere avond was dat, ondanks dat ik het zelf niet had kunnen kijken was ik enorm trots en blij met de uitzending. Wat een lieve reacties kreeg ik en wat kreeg ik daardoor vertrouwen in het vervolg.
Die avond was er vuurwerk in Engeland, toen ik dat keek voelde het echt als een overwinning en ik was heel dankbaar dat ik mee had kunnen doen, dat ik het had gedurfd, want wat vond ik het spannend!

Tijdens de vakantie dacht ik veel aan de finale, die was toen nog niet opgenomen. Ik vond het spannend en was de hele vakantie mijn concept verder aan het ontwikkelen in mijn hoofd.

Na de finale

In september begon mijn werk als docent weer en ik was inmiddels hoog zwanger. Mijn voordeel is mijn werk als docent bij de opleiding Food Innovation, studenten van deze studie pakte mijn ‘babyvoeding case’ op voor een project en gingen het proberen op de markt te brengen.  Ik heb heel veel gehad aan het onderzoek dat ze hebben uitgevoerd, ze hebben bijvoorbeeld enquêtes en interviews gehouden bij de doelgroep, hierdoor kreeg ik nog meer vertrouwen in mijn concept. De reacties van de doelgroep waren erg enthousiast, dus ik zag steeds meer potentie in mijn concept. Helaas konden de studenten geen producent vinden, het gaat om te kleine hoeveelheden babyvoeding en een productielijn moet er helemaal op afgesteld zijn omdat de wetgeving rondom babyvoeding nogal streng is.

Van kant en klaar naar online cursus

Intussen had ik verlof en volgde in een webinar over ‘online ondernemen’, ineens zag ik het helemaal voor me: Een online cursus  waarbij ouders leren hoe ze babyvoeding kunnen maken en waarbij ik mijn psychologie-kennis gebruik om lessen te geven in hoe je gezonde voeding leuk en aantrekkelijk maakt voor kinderen. Na mijn bevalling stond mijn hoofd er niet naar, maar na 2 maanden kreeg ik weer zin om te werken en ben ik het hele plan uit gaan denken. IK ben een cursus gaan volgen om te leren hoe je een online programma maakt en heb veel stappen genomen zoals mijn onderneming inschrijven ben de KVK.
Nu precies een jaar later staat er een online programma klaar wat ik kan gaan verkopen. Hoe bijzonder is dat! Ik ben heel trots op het resultaat en ik vind dat beter bij mij past dan wanneer ik het als ‘kant en klare babyvoeding’ had aangeboden. Ik wil namelijk leren hoe mensen het zelf kunnen maken en het zelf koken stimuleren. Ik wacht nog op de laatste bestanden die bij de vormgever liggen, dan kan ik gaan verkopen!

Geïnteresseerd? Hier kun je zien wat mijn online cursus precies inhoudt.  http://www.lekkerlereneten.mamarooskookt.nl/

Jouw taal en voorbeeld

Jouw taal en voorbeeld

Laatst hoorde ik het een moeder op het terras zeggen: ‘als je nu je eten opeet dan krijg je zo iets lekkers’. Ik dacht na over deze zin en bedacht me dat ze met de zin onbewust zei dat hetgeen wat ze nu aan het eten waren eigenlijk helemaal niet zo lekker is. Niet echt een boodschap die je over wilt dragen naar je kindje. Ik weet zeker dat deze moeder dat eigenlijk ook niet zo bedoelde, maar het per ongeluk wel zo zei.

‘Als je nu je eten opeet krijg je straks iets lekkers’

Je kindje pakt dit soort verborgen ‘boodschappen’ vaak heel serieus op. En wat doe je dan om het te voorkomen? Dat is in het begin best lastig. Je zou met je partner af kunnen spreken goed te letten op jullie communicatie en daar elkaar feedback op geven. Niet alleen op eet-gebied, maar ook in de verdere opvoeding is dit soort taalgebruik van belang.
Daarnaast denk ik dat het heel belangrijk is dat je goed gaat nadenken over hoe je zelf denkt over bepaalde onderwerpen. Het gedrag dat je laat zien komt immers voort uit onze overtuigingen en opvattingen. Als je aan je eigen opvattingen werkt dan kun je ook je gedrag en daarmee je woordkeuze beïnvloeden.

Wat is jouw relatie met gezonde voeding?

Denk dus na over jouw relatie met (gezonde) voeding. Als je graag wilt dat je kindje gezond eet, hoe graag eet je zelf eigenlijk gezond? Welke boodschap draag je daardoor over? Hoe sta jij tegenover koekjes en snoepjes (niet alleen voor je kind, maar voor jezelf?)? Pas als je zelf een goede band met (gezond) eten hebt kun je dit ook overdragen.

 

Belonen of straffen?

Belonen of straffen?

Leren gaat met vallen en opstaan. Zo ook het leren eten. De ene periode gaat het heel goed, dan volgt er ineens een periode waarin er minder goed gegeten wordt. En dat is altijd een lastige periode als je ouders bent, vind ik.

Kindjes experimenteren met kaders en regels

Een kindje ontdekt dat hij macht heeft, en weet dat je eten een belangrijk moment vindt bijvoorbeeld. Dan gaat hij juist daar zijn macht uitproberen. ‘Eens kijken hoe mama reageert als ik vandaag zeg dat ik niks wil eten’ of ‘eens kijken of ik een nieuwe boterham kan krijgen als ik mijn korstjes niet op heb, ik vind het middelste namelijk veel lekkerder!’. Vervolgens wordt er na het eten om fruit, dadels en crackers gevraagd. Wat doe je dan? Ik vind dit altijd een dilemma, maar heb voor mezelf inmiddels wel duidelijk hoe ik hiermee om wil gaan.

Eten moet wat mij betreft een leuk en gezamenlijk moment zijn, maar dat betekent niet dat Veere alles maar voor elkaar krijgt en dat ik aan tafel nooit boos word. Er zijn bij ons twee echte regels: Eerst opeten wat je hebt en dan pas wat nieuws (dus bijvoorbeeld eerst de korstjes opeten voordat er een nieuwe boterham gesmeerd wordt) en aan tafel blijven zitten tot iedereen klaar is. Daarnaast vinden we het ook belangrijk dat er niet met eten of bestek gegooid wordt en dat er niet ‘vies’ met het eten wordt omgegaan, de snor die je hier op de foto ziet vind ik dan wel weer erg grappig mits hij daarna opgegeten wordt, dus soms is het wel lastig waar de grens ligt. Maar goed, met deze twee echte regels zijn wij heel consequent. Soms helpt een paar keer duidelijk zijn en boos worden weer bij het vervolg, latere eet-momenten worden er weer makkelijker door.

Straffen of belonen?

Het grappige met straffen en belonen is dat het vaak hetzelfde is, alleen de formulering van je zin is anders. Zeg je bijvoorbeeld: ‘Als je zo alles wat er op je bordje ligt op hebt, dan mag je daarna zelf kiezen waar je nog wat extra’s van wilt’ (belonen)
Of zeg je: ‘Als je het niet op eet dan krijg je helemaal niks meer’ (straffen)
De inhoud is precies hetzelfde, maar breng je de boodschap positief of negatief? Als je weet wat belonen en straffen met motivatie doen, dan is het de moeite om je eens bewust te zijn van je eigen taalgebruik. Belonen heeft een hogere mate van intrinsieke motivatie tot gevolg dan straffen. straffen bevordert juist de extrinsieke motivatie. Je kindje gaat dan iets wel of niet doen om een straf te ontlopen, maar niet omdat hij het zelf wilt.
Ik probeer hier dus zelf heel erg op te letten bij de regels die wij hebben. Meestal gaat dit goed, maar soms betrap ik mezelf ook wel eens op een straf-achtige uitspraak.

Ook leg ik uit waarom ik onze regels belangrijk vind. Ik vertel Veere bijvoorbeeld vaak dat ik het heel fijn en gezellig vind als ze bij ons aan tafel zit, ook vertel ik dat het veel moeite en energie kost om eten te maken dus dat ik geen onnodige dingen als korstjes weg wil gooien. Ze is jong, maar toch heb ik altijd het idee dat als ik het uitleg, ze het wel meer accepteert dan wanneer een regel gewoon een regel is.

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief

Je bent succesvol ingeschreven voor mijn nieuwsbrief

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief

Je bent succesvol ingeschreven voor mijn nieuwsbrief